::16:: و هنوز، نانِ گندم خوب َست

متعلقـــات؛یک جمع بندی ِ ناب از تک عکسها و مجموعه عکسهاییست ؛ که موضوعات مشخصی را در بر میگیرد؛ موضوعاتی که با تعاریف و بیانیه های مشخصی پیش رفته، به مرحله ی عکاسی،داوری، نمایشگاه و کتابِ عکس رسیده ست. یک پروژه ی گروهی موفق، که مخاطب را دستِخالی از نمایشگاه بیرون نمی فرستد، تامل و تفکر را را همراهِ او کرده و الهام بخشِایده و اجراهای دیگری نیز هست.

در ایننمایشگاه چهار موضوع مورد بررسی نگاهِ عکاسان و داوران قرار گرفته ست (تراکم/محله/ اهل قبور/ انسان مجازی).

یادداشتِ زیر شرح کوتاهی بر مجموعه عکسی از نرگس حقیقی باوفا در موضوعِ اهلِ قبورمی باشد.

+ مرگبرای بازماندگان، یک موضوع و چالشِ اساسی ست و همیشه سوالات و ابهامات بسیاری راایجاد می کند، اهلِ قبور به دنیایی تعلق دارند که ما از آن چیزی نمی دانیم، اما میکوشیم، حضورِ آنها را در زندگی مادی، دوباره و مکررا تجسم بخشیم.(بیانیه ی موضوعِاهلِ قبور)

|عکسها از: نرگسِ حقیقی با وفا. موضوعِ اهلِ قبور|

عکسهاساده، سلیس و صمیمی اند؛ حضور منطقی رنگ، اتفاقاتِ درون آنها را به عنوانِ جزئی اززندگی ی روزمره، در کنارِ ما بیشتر نمایان می سازد و همین حضورِ رنگ ست که برخلافِ کارکردِ شاد و برجسته ای که دارد، بر عمقِ مفاهیمِ تلخِ عکسها تاکید می کند وبه بیانِ واقعیتهای روشن و تلخی در اطرافِ ما می پردازند.

تمامیعکسها صحنه های آشناییست از زندگی، زندگی به معنای زنده گی؛ به معنای تازه شدن، بهمعنای به وجود آمدن و وجود داشتن و زیستن، به معنای هر آنچه شادابی و تازگی رابرایمان به ار مغان می آورد.

حال این رویش و تازگی می تواند در گرفتنِ ناخنیبلند به عنوان جزئی آزاردهنده نمود پیدا کند، یا در تمیز کردنِ لانه ی یک پرنده،در سبزی و طراوت رنگهای خوراکیجات و سبزیها، و یا خوشرنگی ظروفی نو و دست نخورده، حتی می تواند در اشیائی قدیمی کهبرای مرتب کردن و سر و سامان دادن در جایی تلنبار شده ست، خودنمایی کند.
آری این زندگیست، اما نکته ی این عکسها در این است که تمامی این رویشها و تازگیهابا هوشمندی در کنار صفحه ی تسلیتهای روزنامه قرار گرفته ست.

گرفتنِناخن بر روی صفحه ی تسلیت، تمیز کردنِ لانه ی پرنده به واسطه ی روزنامه و صفحه یتسلیتِ آن، پیچیده شدن سبزیهای سبز و خوشرنگ و تازه، در صفحه ی تسلیت، پیچیده شدنبخشی از ظروفی که هنوز مورد استفاده واقع نشده اند با صفحه ی تسلیتها و در انتهانظم دادن به اشیاء اضافی بر روی این صفحات...
این آن واقعیت تلخیست که در عکسها خوش نمود پیدا کرده ست، آنچه ممکنست در طولِروزمرگیهایمان توجهِ چندانی بدان نداشته باشیم، اما در حالِ اتفاق افتادن ست...

«یک نفر دیشب مرد و هنوز،

نان گندم خوب است

و هنوز آب، میریزد پایین

اسبها مینوشند

قطرهها در جریان،

برف بر دوش سکوت

و زمان روی ستون فقرات گل یاس| سهراب سپهری »