یه روز یک ...

بنام خدا

جوک گفتن یکی از راههای تخلیه عقده های شکل گرفته در ناخوداگاه ماست.

و عواقبی نیز در پی نخواهد داشت و به نوعی هنجار پسند هم هست. چون

ما در ارضاء نیازهای خود با محدودیت مواجه هستیم یعنی یا خود ناتوان از ارضاءانها و

یاجامعه بنا به هر دلیلی اجازه ارضاء نیازهایمان را نمیدهد.پس خود(من)برای دفاع از خود

دست به مکانیزم های دفاعی میزنم .که نامعقول و ناخوداگاه و موقتی هستند.

و جوک تخلیه هیجانی انرژی سرکوب شده روانی در ناخوداگاه است.

باید مواظب بود که دستمایه تمسخر هم میهنی های عزیزمان نشویم و وقتی میتوانیم به

موضوعات دیگری بخندیم چرا به هم بخندیم بگذارید با هم بخندیم وخنیدیدن مان مایه

رنجیدندیگران نشود که خود نوعی خشونت سانسور شده جامعه پسند است.با نگاهی به

مطالب بسیار کوتاه زیر،شاید متوجه اشتباه خود در تمسخر اقوام بسیار نجیب ایرانی یعنی

هموطنان عزیزمان بشویم:مثلا

یه روز یه ترکه...

اسمشستار خانبود، شاید همباقر خان...

خیلی شجاع بود، خیلی نترس...

یکه و تنها از پس ارتش حکومت مرکزی براومد، جونش رو گذاشت کف دستش و سرباز

راه مشروطیت و آزادی شد، فداکاری کرد، برای ایران، برای من و تو، برای اینکه ما یه

روزی تو این مملکت آزاد زندگی کنیم.

یه روز یه رشتی

اسمشمیرزا کوچک خانبود، میرزا کوچک خان جنگلی؛

برای مهار کردن گاو وحشی قدرت مطلقه تلاش کرد، برای اینکه کسی تو این مملکت ادعایخدایی نکنداونقدر جنگید تا جونش رو فدای سرزمینش کرد .

یه روز یه لره...

اسمشکریم خان زندبود، موسس سلسله زندیه؛

ساده زیست، نیک سیرت و عدالت پرور بود و تا ممکن می شد از شدت عمل احتراز

می کرد.
یه روز یه قزوینیه ...

به نامعلامه دهخدا،

از لحاظ اخلاقی بسیار منحصربفردبود ودیوان پارسی بسیار خوبی برای ما به جا گذاشت.

درنتیجه...

یه روز ما همه با هم بودیم... ترک و کرد و رشتی و لر و بلوچ و اصفهانی و ...

تا اینکه یه عده رمز دوستی ما رو کشف کردند و قفل دوستی ما رو شکستند...

حالا دیگه ما برای هم جوک می سازیم، به همدیگه می خندیم!!! و اینجوری شادیم!!!

این از فرهنگ ایرونی به دور است. آخه این نسل جدید نسل قابل اطمینان و متفاوتی هستند.

پس با همدیگه بخندیم نه به همدیگه!

از خودمانآغاز کنیم